dinsdag 11 mei 2010

Groot, groter, grootst!

Nu we thuis met z'n 4en zijn gaat de tijd nog harder dan hij al ging. Ik verbaas me nog steeds over hoe groot hij al is. Voordat Julian er was, was Bastiaan mijn kleine mannetje. Nu is hij nog steeds mijn mannetje natuurlijk maar hij is echt niet meer klein. Zijn handje die de mijne pakt, wat een genot. Maar terwijl ik naar onze handen kijk zie ik hoe weinig onze handen van elkaar verschillen. Ze zijn al zo groot! Ook zijn hoofd die tegen de mijne wordt gedrukt lijkt opeens zo groot. Alles lijkt groter nu hij een klein broertje heeft.
Hij gaat nu hij op school zit ook met sprongen vooruit in zijn ontwikkeling. Hij praat beter en nog meer! Zijn bijnaam is wat mij betreft dan ook kabouter Kwebbel. Hij praat erg graag en werkelijk tegen iedereen. Verlegenheid komt niet in Bastiaans woordenboek voor. Hij kijkt naar iemand en roept dan gewoon ; JA en dan begint hij zijn verhaal. Marcel en ik staan vaak met verbazing te kijken.
Inmiddels is het vakantie en mag Bastiaan 2 weken niet naar school. Echt een straf voor hem. Hij heeft zich de afgelopen week wel goed vermaakt hoor. Lekker spelen en hij mocht bij opa en oma logeren waarmee hij iets leuks heeft gedaan. Ze zijn naar de Holle Bolle Boom geweest en hij kreeg de volle aandacht dus een groot feest voor hem. Hij mocht ook nog met tante Iris mee naar de judo les kortom ; geweldige dagen voor hem.
Sinds gisteren mag hij alleen op het pleintje spelen, loslasten mama loslaten. Dat is moeilijker dan je zou denken trouwens. Ik ben erg geneigd om elke minuut daar te gaan staan kijken, maar dat kan natuurlijk niet en dus heb ik het volgende bedacht: Ik heb de kinderen gewoon uitgenodigd bij ons in de tuin te komen spelen. En dus spelen een groot deel van de tijd kinderen hier in de tuin. Af en toe gaan ze even naar het pleintje maar met de deur open kan ik ze dan horen en dan maakt het allemaal wat dragelijker. Haha, het is verschrikkelijk ik weet het maar ik kom er wel, alleen niet zo snel.