woensdag 31 mei 2006

MRI

De dag waar wij zo naar toe hebben geleefd was er dan eindelijk : maandag de 22e van mei. We werden om half 10 in de VU in Amsterdam verwacht waar Bastiaan een MRI scan zou krijgen. Eerst werd hij voorbereidt. Hij kreeg een infuus in zijn handje, zodat er ingegrepen kon worden mocht er iets mis gaan. Om 12 uur mochten we eindelijk naar de MRI ruimte. Bastiaan had een middeltje gekregen zodat hij slaperig zou worden, niet dat dat echt hielp maar goed. Ons arme mannetje had honger maar mocht niets meer hebben in verband met de medicijnen. (als ze zo slaperig zijn dan vergeten ze weleens te ademen en omdat hij dat natuurlijk al eens gehad heeft werd er extra voorzichtig gedaan.)
Toen ze ongeveer drie kwartier met hem bezig waren kwam er een verpleegster vertellen dat het apparaat stuk was gegaan en dat het misschien een keer over moest, maar niet vandaag. Wij balen natuurlijk. Eenmaal terug op de afdeling hebben we aangedrongen op een gesprek met de arts. Toen hij eenmaal kwam (1,5 uur later maar ok) had hij de foto's al bekeken en zag hij dat hij genoeg materiaal had en dat de MRI dus niet over zou hoeven. Dat was al een opluchting.
We spraken af dat hij ons dinsdag zou bellen met de uitslag.

Dinsdag belde hij. Wat was dat spannend zeg. Gelukkig had hij goed nieuws! De kans dat Bastiaan er wat aan over houdt is klein. Natuurlijk is er nog wel een kans dat hij een leerachterstand krijgt maar dat is het ergste scenario en is niet te verwachten. Eigenlijk alleen maar goed nieuws dus!

dinsdag 9 mei 2006

En bedankt....



Wat wij eigenlijk steeds vergeten is jullie allemaal te bedanken. We vonden en vinden het heel fijn om te lezen dat iedereen zo met ons meeleeft. Echt ontzettend leuk.
Het verbaast ons dat er zelfs mensen zijn die wij al lang niet hebben gesproken die toch de moeite nemen om even wat neer te zetten. Maar ook natuurlijk de "vaste aanhang" die ons zo gesteund heeft. Jullie zijn geweldig.
Met Bastiaan gaat het ook goed. Hij drinkt, slaapt en poept zoals het een echte baby betaamt. Wij zijn ontzettend trots op ons kereltje.

zaterdag 6 mei 2006

Er is leven na het ziekenhuis



Ons prachtige mannetje is al 2 en een halve week thuis. Het was even wennen aan de gebroken nachten maar inmiddels kunnen we ons niet meer voorstellen wat we zonder hem zouden moeten. Wat een impact heeft zo'n klein hummeltje op je leven zeg!
Het gaat ontzettend goed met hem, hij eet veel en is veel wakker en ligt dan heerlijk om zich heen te kijken. We zijn lekker aan het genieten van het prachtige weer. We lopen veel en Bastiaan geniet er met volle teugen van. Kortom; met ons ventje gaat het fantastisch!!